از صبح زود اومده بود توی ایستگاه و منتظر بود . ظهر و عصر رو با اون همه گرمی هوا به سختی پشت سر گذاشته بود . و هنوز منتظر ...

به خودش نهیب می زد که دیر یا زود می رسه . از خودش خواهش می کرد که عصبی نشه و سر قرار منتظر بایسته .

طرفهای عصر که هوا خنک تر شده بود سایه ای از دور پیدا شد . شروع کرد به دست تکون دادن . خوشحال که بالاخره اومده . و انتظارش تموم شده ... با خودش همه حرفهایی که از مدتها پیش تو قلبش نگه داشته بود رو مرور می کرد . بالاو پایین می پرید و دست تکون می داد .

خورشید غروب کرد . تاریکی همه جارو گرفت و هوا سرد می شد .

سایه گم شده بود .

پینوشت : یه سوال تکراری ِ بی جواب تا همیشه دنیا ، چه دور باشم چه نزدیک ، با منه . چرا ؟ مگه من چه کار کرده بودم ؟      هرچند می دونم سوالم رو نمی شنونی .